Dag 1, 20 augustus

Meerssen – Odrimont

De Ardennen zijn desolaat. Dat wist ik natuurlijk wel, maar als je op je fiets er doorheen gaat in plaats van volle gas met de auto over de snelweg, dan zie je pas hóe desolaat. Wat een verschil met vanochtend. Ik zou om 8 uur vertrekken. O. Kwart voor 8 zat het huis vol met vrienden en familie die me kwamen uitzwaaien. Daarvóór hadden we met het gezin ontbeten. Ik vond het een vreemde ervaring: we zaten bijeen als altijd ’s ochtends, maar nu ging ik weg en kom. Pas over een maand weer. Raar gevoel. Na een hartstochtelijk afscheid vertrok. Met Cid. Hij vergezelde metot in Gronsveld. Dat vond ik erg leuk van hem, maar opnieuw: het afscheid was vreemd. Een paar dikke knuffels en dan “doei hè”.

En toen op weg naar de Ardennen. Mijn plan was om bij de adbij van Val Dieu een kop koffie te drinken. Maar helaas, de paters sliepen nog en het restaurant was nog gesloten. Ik was te vroeg.

IMG_0297.JPG

Dan maar door naar Clermont, daar wist ik nog een café: gesloten. Ik heb al eerder geschreven over Clermont, het is een prachtig pelgrimsplaatsje.

IMG_0298.JPG

Maar goed, in de hele Ardennen leek geen koffie te krijgen. Ook niet in Theux, waar ik uiteindelijk op de speelplaats van een school mijn meegebrachte lunch nuttigde. Ik rustte wat uit, genoot van de zon op mijn gezicht. Dat rusten was geen overbodige luxe, want het stuk van Theux naar Stoumont was loodzwaar. Ik merkte dat als je lijf vermoeid raakt, de bagage steeds zwaarder lijkt te worden. Op wilskracht klom ik 13 km, om beloond te worden met een afdaling van 4 km. Heerlijk. En als toefje op de taart bleek pnderaan de afdaling een bakker te zitten die koffie serveerde. Inmiddels was het half 2, terwijl ik om kwart over 9 al behoefte had aan een teske. Ik dronk er daarom drie. Het was heerlijk warm in de bakkerij, zodat ik langzaam een beetje weg doezelde. Maar na drie kwartier ging ik weer op pad. De laatste 25 km van de dag, door het prachtige Liennedal. Weliswaar was het een klim van 23 km die ik aardig in mijn benen voelde, maar ik genoot en erg steil was het niet.

IMG_0305.JPG

In Odrimont vond ik een camping met een warme douche. In de bar kletste ik wat met de uitbater en daarna rust voor de volgende dag.

Laatste dag thuis

Vandaag was ik de laatste dag thuis. Redelijk wat stress om de laatste werkzaamheden af te ronden. Maar het is gelukt.

Vanmiddag kreeg ik bij pastoor Van Meijgaarden van de Basiliek in Meerssen mijn eerste stempeltje in het pelgrimspaspoort.

IMG_0287.JPG

IMG_0289.JPG

Vanavond wilde ik met mijn Extrawheel pronken. Dat viel tegen: lekke band. En dat terwijl ik er gisteren een nieuwe binnenband op had gelegd. Dat had ik dus niet goed gedaan, want er zat nu een fijne scheur in. Gelukkig stond Roger V. zoals altijd voor me klaar en staat mijn karretje nu met goed opgepompte bandjes op me te wachten.

Nog maar een paar dagen…

Over minder dan een week stap ik op mijn fiets en rijd ik zuidwaarts. Eerder waren de voorstellingen die ik van mijn aanstaande tocht maken nogal abstract: het feit dat ik onderweg zou zijn maakte me enthousiast of de verwachting ontmoetingen en dingen die ik te zien zal krijgen. Nu is het concreet: heb ik alles en past het in mijn tas? Welke bandjes moeten er op mijn fiets? Wat gaat het weer doen?
Bovendien merk ik nu pas echt hoe hoog de werkdruk kan oplopen als je besluit om een hele maand weg te zijn.daar valt niet tegenop te plannen. Dus die paar dagen mogen van mij zo snel mogelijk voorbij zijn.

Sporen van pelgrims

Een moeizaam rondje fietsen

Afgelopen zaterdag ging ik een rondje fietsen. Een flink rondje. Het viel me zwaar: ik voelde me niet fit, mijn benen wilden eigenlijk niet en voelde alsof ik maar langzaam vooruit kwam. Maar het weer was heerlijk en mijn hoofd wilde graag ver fietsen, richting Eupen en dan misschien Aken.

Toevallig een stukje camino

Zwoegend reed ik dus van dorp naar dorp en elke keer dacht ik: zo meteen snijd ik een stuk van de route af. Maar dat deed ik niet. Ineens zag ik namelijk Limbourg en Clermont op de borden staan. Limbourg en Clermont? Die liggen ook op de route die ik wil gaan rijden naar Santiago. Nieuwsgierig reed ik er heen, eerst naar Limbourg en toen naar Clermont, in omgekeerde richting dus dan mijn geplande route. Limbourg was een leuk plaatsje, Clermont vond ik fantastisch.

Stadhuis Clermont met rechts de gevelsteen van Jacobus de Meerdere
Stadhuis Clermont met rechts de gevelsteen van Jacobus de Meerdere (bron: reizendichtbijhuis.files.wordpress.com)

Een pelgrimsdorpje

Ik nam plaats op een half verrot bankje naast de petanque-baan en keek wat om me heen. En langzaam drong het tot me door: overal in het dorpje waren verwijzingen te zien aan de Jacobspelgrimage. Een kerk, een gevelsteen van de apostel Jacobus, een windvaan in de vorm van een pelgrim, een afbeelding van een schelp …

Zoals ik daar zat, met de zon op mijn gezicht, kon ik bijna niet wachten tot mijn vertrek op 20 augustus.

Wil je werk? Nee dank u!

Een nieuwe opdracht?

Een bijzondere ervaring deze week. Ik werk als zogenaamde zzp-er (waarom heet dat eigenlijk niet meer freelancer of zoiets?). Dan ben je meestal gewend om elk opdrachtverzoek gretig aan te nemen, mits het een beetje een leuke opdracht is. Nu werd ik gebeld voor een mogelijke opdracht – een leuke opdracht – die vermoedelijk begint op 1 september.

Nee verkopen

1 september! Waar ben ik op dat moment? Ik zou het niet weten. Naar schatting heb ik dan inmiddels tussen de 900 en 1200 km fietsen achter de rug, dus bevind ik me een aardig eind richting Pyreneeën.

Kortom, ik moest een “nee” verkopen aan één van mijn beste opdrachtgevers. Het is nu dus echt begonnen.

Ik ben er klaar voor

Het hoofd voorbereid

Sinds ik enkele maanden geleden besloot om op weg te gaan naar Santiago de Compostela, is er van alles gaan bewegen in mijn hoofd. Om eerlijk te zijn: die aanstaande tocht is mijn referentie geworden. Bij vrijwel alles wat ik doe of moet doen schiet het door mij heen dat ik eind augustus onderweg ben. Dat werpt een ander licht op het hier en nu, dat maakt veel relatief.

Het lichaam getraind

Ik fiets altijd al regelmatig, of ik ga een uurtje spinnen, maar nu is mijn intentie van het fietsen veranderd. Geen hartslagmeter of kilometerteller meer, gewoon lekker fietsen en om me heen kijken. Afstanden afleggen, voelen hoe mijn lijf het doorstaat. Honderden – bijna duizenden – kilometers legde ik zo af in de voorbije maanden. Heuvel op heuvel af, met bagage of zonder. Ik moet zeggen, het gaat me steeds gemakkelijker af. Over een paar weken vertrekken we naar Frankrijk, dan zal ik waarschijnlijk weer een paar keer de Mont Ventoux opfietsen. Maar dit keer voelt dat niet als een te leveren prestatie, nee, eerder als voorbereiding.

Het materiaal bijna compleet

In de afgelopen maanden ben ik ook beetje bij beetje het materiaal gaan verzamelen dat ik nodig zal hebben. Ik zocht uit wat ik al in huis heb, zoals een slaapzak, regenjas en fietskleren. Ik kocht een Extrawheel, routekaarten en boekjes, een slaapmatje en kookgerei. Vorige week arriveerden mijn rainlegs en een eenpersoons tentje. En, als toefje op de taart kreeg ik van mijn dochter een ass-saver voor vaderdag. Nu nog een stuurtas en ik heb alles bijeen.

Ass-saver
Ass-saver