Dag 24 vervolg

Astorga
Van Hospital de Órbigo fietste ik door naar Astorga. Ik had behoefte aan mijn tweede ontbijt en Astorga leek me daarvoor een goede plek, die ik op een juist tijdstip (tussen negen en tien) zou bereiken. De entree van Astorga, een helling van 100 meter en zo’n veertien procent nam ik iets te enthousiast. Daarna had ik ineens last van mijn knie. Mijn knieholte voelde helemaal stijf aan. Daar zou ik de rest van de dag last van blijven houden, wat niet echt prettig was met de echte bergen die nog komen gingen.

Ik reed Astorga binnen langs allemaal verlaten en vervallen industrieterreinen uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Het zag er allemaal wat luguber uit, maar het had wel wat. Na het steile hellinkje echter, kwam ik langs een opgraving van een Romeins badhuis, waarvan prachtige mozaïeken waren overgebleven.

IMG_1050.JPG

IMG_1049.JPG

Daarna passeerde ik het beste plein van deze reis:

IMG_1051.JPG

In Astorga ontmoette ik een Vlaamse vrouw die ook op de fiets – vanuit Vlaanderen – op weg was naar Santiago. Zij was op zoek naar een fietsenmaker of iets dergelijks. Ze had een lekke band gehad en kreeg hem met het handpompje niet hard genoeg opgepompt. We wandelden samen door het centrum en praatten wat over onze ervaringen op ons beider reizen. Haar viel de eenzaamheid in Frankrijk erg tegen. Ik vond dat misschien wel het mooiste deel van de reis. Maar we waren het erover eens dat de Camino Frances erg druk is en dat het een zegen is als je op de fiets bent. Dat maakt dat je je veel gemakkelijker aan de drukte kunt ontrekken. Zij maakte nog een mooie foto van me, voor het bisschoppelijk paleis, dat gebouwd is door Gaudí.

IMG_1053-0.JPG

Bij de kathedraal van Astorga is een bijzonderheid te zien. In de muur van het oude romaanse kerkje dat naast de barokke kathedraal staat, zit een klein tralievenster. Achter dat venster lieten vrouwen zich inmetselen ter boetedoening. Ze (over)leefden van hetgeen voorbijgangers door de tralies naar binnen gooiden. Ik heb zoiets wel eens gelezen in het boek Kathedraal van de zee van Idelfonso Falcones, maar dat is fictie. Het gebeurde dus blijkbaar echt.

IMG_1058-0.JPG

De bergen in
Ik zei het al, vanaf vandaag wordt het weer serieus klimmen. Na Astorga ging het geleidelijk omhoog, langs allemaal bergdorpjes die blijkbaar eerst vrijwel verlaten waren, maar door het pelgrimstoerisme weer zijn opgebloeid. Castrillo demlos Polvazares is een uitzondering. Dat is altijd bewoond gebleven, maar lag zo afgezonderd dat het er nog steeds zo uitziet als in de middeleeuwen. Het hele dorp is dan ook een nationaal monument.

IMG_1059.JPG

Toen de klim naar Cruz de Ferro (1504 m) echt begon reed ik langs een jongen die problemen had met zijn fiets. Zijn voorderailleur werkte niet goed, hij kreeg de ketting niet op het kleinste tandwiel. En hij was bang dat hij zo niet boven zou komen. Bicycle repair man kwam weer in me boven, dus ik hielp hem de derailleur goed af te stellen en ging weer op pad. Het is een mooi bergje om op te fietsen. De hele tijd in de zon (gelukkig was het nog vóór de middag en dus niet te heet), fantastisch uitzicht en niet al te lastig, ondanks mijn stijve knie. En boven wacht natuurlijk het beroemde cruz de ferro, waar pelgrims symbolisch een steen neergooien om zich van een deel van hun last te ontdoen.

IMG_1069-0.JPG

IMG_1065-0.JPG

Daarna moest ik nog de Puerta Irago over (1515 m), om vervolgens twintig kilometer te mogen afdalen. Dat klinkt leuk, maar ik vond het zwaarder dan het klimmen. Het was akelig steil, een heel slecht wegdek en het leek oneindig. Zoals velen weten loopt dit soort afdalingen bij mij niet altijd goed af, dus behalve geknepen remmen had ik ook lichtelijk samengeknepen billen. Maar ik kwam veilig beneden en heb kunnen genieten van een geweldig uitzicht.

IMG_1075.JPG

Ponferrada
De afdaling eindige in Ponferrada. Voor de liefhebbers: volgende week begint hier het WK wielrennen. Ik ken het parcours niet, maar misschien beklimmen ze in de wegwedstrijd ook wel de Cruz de Ferro. Ponferrada is een indrukwekkend stadje. Vooral de Tempeliersburcht waar je bij binnenkomst tegenaan rijdt. Volgens de verhalen hebben de Tempeliers hier in de buurt ergens de Heilige Graal verborgen.

IMG_1078.JPG

Ik trakteerde mezelf in Ponferrada op een uitgebreide lunch. Het terras van het restaurant bevond zich in de slotgracht van de burcht. Daarna keek ik nog wat rond in de stad, die op een paar luidruchtige Amerikaanse dames van middelbare leeftijd, redelijk uitgestorven was. De Amerikaanse dames praatten echter zo hard, dat het leek alsof het spitsuur was.
Zoals ik al zei, Ponferrada is echt een mooi stadje.

IMG_1082.JPG

IMG_1086.JPG

De laatste vijftien kilometer
Om die grotere steden uit te komen is wel altijd een gedoe. Over onmogelijke paden, door woonwijken, kruip-door-sluip-door en dan maar hopen dat je de juiste afslag hebt gepakt. Gelukkig kwam ik Ponferrada desondanks redelijk snel uit en fietste door een landelijk gebied naar Cacabelos, een gezellig pelgrimsplaatsje. Na het gebruikelijke ritueel van douchen en wassen verving ik de remblokjes van mijn fiets (morgen drie flinke cols) en liep ik het stadje in. Ik was een beetje aan het rondkijken toen ineens iemand achter me riep: “hoever moet je nog?” Ik keek om en zag twee Spanjaarden achter me lopen, dus ik dacht dat ik het verkeerd had verstaan. Maar niets was minder waar. Één van hen, Santiago, had 41 jaar in Rotterdam gewoond en had aan het kaartenboekje dat op mijn tas zat gezien dat ik een Nederlander was. Zelf was hij twee keer, via verschillende routes van Rotterdam naar Santiago gefietst, in 1994 en nog een keer daarna. Hij was ook terug gefietst. Nu had hij samen met zijn vrouw een pension/restaurant op de camino, een paar dorpen verderop. Maar hij had ruzie met zijn vrouw dus woonde tijdelijk bij zijn ouders, hier in Cacabelos. Hij nodigde me uit om met hem en zijn vriend Lello, die hier was om wijn in te kopen, een borrel te gaan drinken in een wijnbar.

IMG_1087-0.JPG

Toen Santiago en Lello weg waren at ik nog heerlijke in inkt gestoofde inktvis en ging terug naar de herberg.

6 gedachten over “Dag 24 vervolg”

  1. Ha Bart,

    Mooi, nog steeds. En bijna klaar. Vind je het niet jammer, dat het af is?
    Ik herken veel plekken uit een boek van Paulo Coelho. In mijn verbeelding zag het er totaal anders uit.
    Wat is het licht trouwens prachtig.

  2. Ja, bijna weer op weg naar huis. Kan me de gemengde gevoelens wel voorstellen. Eenmaal echt op weg blijft de horizon trekken. Geniet van de aankomst.

  3. Hoi Bertel ,
    We zijn blij dat je goed gearriveerd bent.We hebben gisteren naar de tijdrit gekeken maar helaas jij was niet te zien . We zullen ook blij zijn als je weer in Meerssen bent en wij nog meer van je verhalen kunnen genieten.
    Hou je haaks en tot morgen es god bleef.
    Ma en Pa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *