Dag 24

Villar de Mazarife – Cacabelos

The inner cleaning
Wie wel eens in India of China geweest is kent het verschijnsel van inner cleaning vast en zeker. Dat houdt in dat je je slijm ophaalt vanuit je tenen en met veel misbaar, gerochel en gefluim jezelf ontdoet van datzelfde slijm. Daar werd ik vanochtend dus wakker van. Het begon om tien over half zes en de persoon in kwestie liep om vijf over zes nog te kitsen zodat ik er zelf van moest kokhalzen. Het deed me denken aan de tijd dat ik in een guesthouse in New Delhi zat. De beheerder daar ging ook elke ochtend los, op hetzelfde tijdstip, rond een uur of zes. Dan rochelde hij de hele buurt bij elkaar en wekte mij daarmee. Vandaag probeerde ik het eerst te negeren. Maar dat bleek onmogelijk. Ik had geen Indiërs of Chinezen gezien, dus ik begon me af te vragen wie zo tekeer ging. Om tien over zes stond ik op en ging naar de badkamer. Ineens kwam de rochelaar binnen en poneerde een dikke fluim in de wasbak naast me. En raad eens: het was toch een Indiër. Meteen was alles glashelder en ik wakker.

Pelgrimsmenu
Gisteravond was het trouwens erg gezellig in de herberg. Bijna iedereen schoof aan voor het pelgrimsmenu, waarbij de rode wijn overvloedig vloeide. Ik ontmoette twee Nederlandse fietsers, Xandra en Karen, die de camino vanuit Nederland in tien jaar tijd aflegden. Dit is als het goed is het laatste jaar. Het eten was lekker en de avond erg geslaagd.

IMG_1034.JPG

Stress
Voordat ik ging ontbijten had ik mijn tassen ingepakt en bij de voordeur neergezet om ze daarna aan mijn fietskarretje te hangen. Terwijl ik ze daar neerzette viel echter mijn kaartenboekje uit de stuurtas. Het was donker en ik kon het met geen mogelijkheid meer vinden. Ik keerde drie keer op mijn schreden terug om te kijken of het niet ergens anders was gevallen of blijven liggen, maar tevergeefs. Terwijl ik zeker wist dat ik het even van tevoren nog had. Ik snapte er niks van. Eerst maar even ontbijten. Maar ik zat niet op mijn gemak. Zonder dat boekje zou ik de weg echt niet vinden, want de landkaart die ik heb is te grofmazig. Opnieuw ging ik overal kijken waar ik had gelopen met mijn tassen en opnieuw tevergeefs. Ik stond bij de voordeur een beetje met mijn handen in het haar om me heen te kijken, toen ik ineens zag dat naast de voordeur een hekje stond. En achter dat hekje lag drie meter lager een oprit. Ik keek over de reling en jawel, daar lag mijn boekje. Het was uit de stuurtas gegleden, onder het hekje door, drie meter omlaag. Ik kon vertrekken.

Don Suero
De etappe van vandaag zou flink klimmen worden. De Cruz de Ferro stond op het programma. Maar eerst in het donker over een knobbelige grindweg naar Hospital de Orbígo, waar een prachtige middeleeuwse brug over de rivier ligt.

IMG_1035-0.JPG

Bij die brug hoort een mooi verhaal. In de vijftiende eeuw werd er een riddertoernooi georganiseerd in het stadje. Don Suero, een ridder, wilde zijn liefde voor Doña Leonor de Tovar betonen door elke ridder die de brug wilde oversteken te verslaan. Hij liet ze gewoon niet door. Volgens de overlevering versloeg hij iedereen en brak hij meer dan 300 lansen. De ketting van don Suero hangt nu om het St. Jacobsbeeld in de kathedraal van Santiago.

de wifi-verbinding is hier heel slecht, dus wordt vervolgd

2 gedachten over “Dag 24”

    1. @bernard haha. Nee, maar zoals ik al eerder schreef is mijn gewicht inmiddels in mijn benen gaan zitten. Mijn bovenlijf is vel-over-knook;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *