Dag 22 nog een toevoeging: het truckerscafé

Ik schreef al dat ik vanochtend in het donker vertrok en heel lang in het donker reed. Ik had dus geen enkele hoop erop dat ik een cafeetje of iets dergelijks zou tegenkomen waar ik een kopje koffie kon drinken en iets eten (ik ontbijt dagelijks een keer of drie: bij het opstaan, om een uur of negen en nog een keer tussen tien en elf. Ik moet toch wat om niet té erg af te vallen). Maar ik had geluk. De leegte die ik doorkruiste werd ook doorkruist door een snelweg. Daar moest ik overheen en daar waar mijn weg de snelweg kruiste, lag het lelijkste dorp dat ik op mijn tocht ben tegengekomen. Een tankstation, een verzameling ongebruikte en half ingestorte loodsen, een paar half afgebouwde huizen en… Een truckerscafé. Het heette El Peregrino, hoe toepasselijk. Ondanks dat het nog zo vroeg was, was het open en aan de bar zaten een man of acht. Op tv stond een sportprogramma op, dus ik zag dat het Nederlands elftal gelijk had gespeeld. Tegen wie, dat miste ik even. Ik kreeg er een heerlijke koffie en een chocoladebroodje.

Maar het meest bijzondere was dat er ineens muziek van Patrick Watson uit de boxen schalde. Ongelooflijk. In Nederland heb ik dat nog nooit ergens gehoord, behalve bij ons thuis. Ik werd er helemaal blij van.

Een gedachte over “Dag 22 nog een toevoeging: het truckerscafé”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *