Dag 21 relaxed dagje

Santo Domingo de las Calzadas – Burgos

De haan en de hen
Ik lag gisteravond net na half negen op bed. Van tevoren was ik uiteraard wel even de beroemde kathedraal van Santiago de las Calzadas gaan bezoeken, de kathedraal met de levende kip en haan.

IMG_0848.JPG

IMG_0857.JPG

Bij die kip en haan hoort een mooi verhaal. Ergens in de middeleeuwen waren er drie pelgrims, een vader en moeder en hun zoon. De dochter van de herbergier werd verliefd op de zoon, maar die zag dat niet zitten. Uit woede dat ze een blauwtje gelopen had, stopte het meisje een zilveren beker inde tas van de jongen en beschuldigde hem van diefstal. De straf voor diefstal was de galg en dus werd de jongeman gehangen. Vol verdriet liepen de vader en moeder door naar Santiago. Daarna keerden ze op hunschreden terig om het graf van hun zoon te bezoeken. Die hing echter nog levend aan de galg toen ze daar aankwamen. Hij had gebeden tot St. Jacob (of St. Domingo, dat weet ik niet meer zeker) en die had hem laten leven. Of zijn ouders zo vriendelijk wilden zijn om naar de burgemeester te gaan om te vragen of hij los gemaakt kon worden. Dat deden ze, maar de burgemeester zat net uitgebreid te tafelen. Op tafel stond een dampende schotel met gebraden haan en hen. Hij beluisterde het verhaal van de ouders en geloofde niets van hun verhaal. Hij zei dat die zoon van hun net zo dood was als die haan e hen voor hem op tafel. Prompt sprongen de kip en de haan op en liepen levend en wel over tafel. Om dat wonder te gedenken worden sindsdien – met officiële pauselijke goedkeuring – een levende kip en haan in de kerk gehouden.

De drukke Camino Frances
Maar goed, na een kort wandelingetje door de stad plofte ik op bed, las wat en viel in slaap. Ik lag bovenin een stapelbed. Mijn benedenbuurvrouw snurkte de hele nacht hartstochtelijk, maar ik was zo moe dat ik het wel hoorde, maar het deerde me niet. Om vijf uur ’s ochtends begonnen de eerste mensen al op te staan. Zelf bleef ik tot zes uur liggen. Hier op de Camino Frances zijn zoveel pelgrims, dat al die wandelaars elke dag opnieuw een sprint trekken om op tijd bij de volgende herberg te zijn. Daarvoor staan ze extreem vroeg op, lopen te snel of nemen te weinig pauze. Ik heb vandaag al drie mensen gesproken die zich zo hebben laten opjagen dat ze blessures hebben opgelopen. Lekker ontspannen! Op de fiets heb ik daar gelukkig geen last van. Mijn wegen leiden sowieso meestal een stukje van de wandelroute af, waardoor ik ook hier nog uren door absolute rust en eenzaamheid fiets. De route sluit wel aan op dezelfde refugio’s, maar tot nu toe heb ik altijd gewoon een plekje gekregen. En als dat niet zo zou zijn, ben je op de fiets natuurlijk snel een paar kilometer verderop. Ik weet wel dat als ik de camino zou gaan wandelen, ik zeker niet voor de Camino Frances zou kiezen.

De wereld ontwaakt
Al met al zat ik om zeven uur op mijn fietsje. Wederom in het donker. Dat heeft als grote voordeel dat ik de zon zie opkomen onderweg. Dat is schitterend. Vanochtend was er ook nog eens een volle maan, die ik langzaam maar zeker achter de horizon zag verdwijnen.

IMG_0887.JPG

IMG_0879.JPG

IMG_0881.JPG

Paprika’s en mijnen
Ik fietste over heerlijk verlaten wegen, door een mooi afwisselend landschap. Eén van de dorpen die ik passeerde was gespecialiseerd in paprika’s. Overal paprikavelden en verkopers van verse paprika’s. Één bedrijf echter verkocht paprika in conserven, je weet wel, van die gerookte paprika’s in pot. Die eet ik dus nooit meer. Terwijl ik er langs fietste dacht ik, wat ruik ik toch. Toen zag ik het, een enorme zwarte walm steeg op uit een schoorsteen en binnen (de poort stond open) laaide een groot benzinevuur waarboven de paprika’s aan een soort lopend bandje rondgingen. Het was daarbinnen werkelijk zo smerig – met overal roestige stangen, hoopjes ondefinieerbare viezigheid en het zwart walmende vuur – dat is hoe je je de hel zou kunnen voorstellen.

Na de paprika’s kwam ik door mijnbouwgebied. Ik reed langs allemaal ingangen van verlaten mijngangen die hoog boven de weg uittorenden. Wat voor soort mijnen, ik zou het niet weten maar een stukje verderop lagen moderne open mijnen voor de cementindustrie.

Belorado
Mijn koffiestop was in Belorado. Bij binnenkomst van het plaatsje vond ik het vreselijk lelijk. De hoofdweg waar ik overheen reed ging langs een onooglijk pleintje met een paar café’s. Het zag er niet erg aanlokkelijk uit, dus ik besloot over het pleintje een straatje in te fietsen en warempel: daar lag een heel mooi plein, met daarachter nog vele knusse straatjes.

IMG_0892.JPG

IMG_0895.JPG

In het dorp kwam ik diverse andere pelgrims tegen, waaronder een behoorlijk bejaard Duits stel op de fiets. Ze reden op van die hele degelijke fietsen met terugtraprem, zonder versnelling. Ik was onder de indruk. Ze vonden het ook wel erg zwaar allemaal, hetgeen niet verbazingwekkend is, gezien het feit dat hier in Spanje werkelijk geen kilometer vlak is. Ik dronk een kop koffie en toen ik het stadje verliet kwam ik de Duitse man weer tegen. Of ik zijn vrouw gezien had? Die was hij al fietsend door de smalle straatjes uit het oog verloren en nu was hij haar kwijt. Ik wilde gaan zoeken, maar dat hoefde niet. Hij zou daar wel blijven wachten, want ooit zou ze daar toch wel langskomen.

Na Belorado leidde de weg door een heel stil en mooi gebied. De voetgangersweg naar Santiago volgt de hoofdweg tussen Sto. Domingo en Burgos, maar mijn weg ging daar ver vanaf. Met als gevolg dat ik langs prachtige dorpjes kwam, waar je anders nooit zou komen.

IMG_0896.JPG

IMG_0897.JPG

Ik passeerde ook nog een boer / kunstenaar. De man was net het vee aan het voeren, maar zijn erf stond vol met kunstwerken die gemaakt waren van oude werktuigen en gereedschappen.

IMG_0898.JPG

Burgos
Het fietsen ging snel vandaag. Veel bergop, maar ruim voor de middag had ik er al meer dan driekwart op zitten. Ik besloot tot een uitgebreide stop in het mooie San Juan de Ortega. Het dorp bestaat uit een kerk, een herberg en een café. Een prachtige rustplaats. Ik vond dat niet alleen, want er zaten wel dertig pelgrims op het terras.

IMG_0901.JPG

IMG_0902.JPG

IMG_0903.JPG

Toen ik uitgerust was, was ik binnen een uurtje in Burgos. Daar moest ik in de rij om een slaapplekje te bemachtigen in de enorme pelgrimsherberg. Kort nadat ik binnen was, was het vol. Weer geluk gehad. Toen ik me aan het installeren was, viel het meisje dat boven me in het stapelbed slaapt bijna flauw. Ik gaf haar wat te eten, waarna ze weer bij kwam. Toen ik even later de stad in liep zat ze ergens op een terras. Ze bestelde een biertje voor me en we wisselden wat camino-ervaringen uit.

Maar wat is Burgos – de stad van El Cid – toch een fantastische stad. De kathedraal is ongeëvenaard. Ik liep er ruim anderhalf uur rond, probeerde foto’s te maken van de pracht en praal, maar dat is natuurlijk nooit op een foto te vangen. Daarom alleen een paar foto’s van dakramen.

IMG_0937.JPG

IMG_0930.JPG

IMG_0935.JPG

Na de kathedraal slenterde ik wat rond en nu zit ik op de passeo, waar de Spanjaarden flaneren, kijken en bekeken worden. Ik zat nog niet of een man op een bankje tegenover me begon spontaan een flamenco te zingen. Geweldig.

IMG_0945.JPG

Tenslotte, omdat ik klachten kreeg dat ik zelf nooit op de foto sta, bij dezen:

IMG_0839-0.JPG

4 gedachten over “Dag 21 relaxed dagje”

  1. Hoi Bart,
    jouw verhalen en foto’s zijn zo boeiend en mooi, dat ik de behoefte kijg om, weliswaar met de auto, ook de tocht te maken.
    Ik heb op Strava gezien, dat je t/m vandaag : 2127,8 km en
    26199 hoogtemeters gefietst hebt.
    Het is een geweldige prestatie, bovendien bied je de lezer sappige en een interessante kijk op de fietstocht.
    Het doel is in zicht, ik begin alvast mijn pet voor je af te nemen.
    Nog effe!
    Groetjes, Math
    .

    1. @math het is nu nog zo’n 440 km denk ik. De stravakilometers kloppen niet helemaal omdat ik soms ook met de fiets aan de hand door stadscentra loop e.d.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *