The Office

Wie wel eens de Britse serie The Office heeft gezien, kent misschien de aflevering waarin de nieuwe collega’s kennis maken met David Brent. Om te laten zien wat een toffe peer hij is neemt hij ze mee naar de plaatselijke pub, alwaar zich tenenkrommende situaties voordoen. Kern van het verhaal is dat niemand hier zin in heeft, behalve de baas.

Een soortgelijke scene voltrok zich naast me toen ik in Cahors zat te lunchen (zie dag 13). Er kwamen zeven mensen aangelopen, die een lange tafel wilden hebben om te lunchen. Eén van hen overduidelijk de leiding; een man van een jaar of veertig, flink gebruikt, gesoigneerde stoppelbaard, strak in het pak, stropdasje om. De rest van de groep was wat kleurloos. Voordat de ober goed en wel een plekje aan ze had toegewezen was de leider al met tafels aan het schuiven en gebaarde hoe zijn collega’s – want dat waren het – hem konden helpen. Uiteindelijk zat iedereen, met een kaart voor zijn neus. Op dat moment schoof collega nummer acht aan. Hij keek een beetje bangig rond en kon tot zijn zichtbare opluchting op een plaatsje helemaal op de hoek van de tafel gaan zitten. Op maximale afstand van de leider.

Iedereen aan de tafel keek een beetje verveeld of afwezig om zich heen. Behalve één: de leider. Die praatte, praatte en praatte. Tegen niemand in het bijzonder, maar zijn mond stond niet stil. Breed gebarend met zijn armen vertelde hij hele verhalen. De vrouw links van hem glimlachte uit beleefdheid af en toe eens wat ongemakkelijk. De jongere man tegenover hem zag ik geregeld met zijn hoofd knikken. De rest van de disgenoten keken of er nog ergens vogeltjes zaten, of hun nagels wel goed schoon waren of maakten een nauwkeurige studie van het dessin van het tafellaken. De leider liet zich daar niet door weerhouden – als hij het al in de gaten had. Hij vertelde het ene verhaal na het andere en had zelf de grootse lol. Ik zag de jongere collega nu ook af en toe lag, althans, ik bezag hem op zijn rug en af en toe schokten zijn schouders. Maar aan de andere kant van de tafel waren inmiddels smartphones verschenen in de handen van de collega’s. Ze begonnen zich ongegeneerd terug te trekken op facebook of wat dan ook. Behalve de leider kauwde iedereen in stilte zijn eten weg en toen het op was, sprongen ze één voor één op en excuseerden zich. De leider en de jongere collega bleven als laatsten over, met de rekening. De leider breed grijnzend – hij leek een geweldige tijd te hebben gehad – de jongere collega kijkend als een geslagen hond.

6 gedachten over “The Office”

  1. Op de verjaardag van Andrea en tante Lies hebben we van Math en Mieke gehoord van jouw reisverslagen. In één woord ; geweldig. We gaan je van af nu elke dag volgen.
    Enorm respect voor je prestatie.
    Groetjes en sterkte.
    Carla en Hay.

  2. hoi pappa
    fijn dat het goed met je gaat.
    ik heb vanavond bij oma mieke geslapen en nu zijn we jouw verhalen aan het lezen.
    vanmiddag ga ik met marc en zara naar bruis.
    groetjes gebre

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *