Dag 13 rustdag in Rocamadour

Ik schreef het al, Rocamadour is echt een bijzonder stadje. Het contrast tussen de drukke toeristen en de stilte in het bedevaartsoort is trouwens wel erg groot. Na een heerlijke nachtrust ontbeet ik met een paar andere pelgrims en ging via de Sanctuaires, (een verzameling kerken en kapellen bovenaan de Escalier de Pèlerin) langs de Chemin de Croix (de kruisweg) nog hoger de rots op, naar het kasteel. Het is een mooie Kruisweg; bij elke statie wordt het uitzicht adembenemender. Boven gekomen dronk ik een kopje koffie op een terras waar een buslading hoogbejaarde Brabanders zat. Zij waren op weg naar Lourdes en hadden hier overnacht. Ik heb me bescheurd om hoe zij in het plat Brabants communiceerden met de Franse obers. Hilarisch. Ik kletste nog even met de buschauffeur en liep toen richting l’Hospitalet. In l’Hospitalet werden vroeger de pelgrims opgevangen en verzorgd, voordat ze verder gingen naar de Zwarte Madonna van Rocamadour. Hier kwamen ook veel Santiagogangers langs. Behalve de kapel zijn er alleen wat ruïnes van het hospitaal over. Er ligt ook het zgn. Champs de Pauvres, waar pelgrims werden begraven die voortijdig de geest gaven.

Ik bezocht er ook de Grotte de Merveille met muurschilderingen van 20.000 jaar oud. Daarna ging ik via de Chemin Sainte en de Escalier de Pèlerin terug naar de refuge. Zo legde ik een stukje “officiële” pelgrimsroute te voet af.

Inmiddels is het refuge weer volgestroomd met pelgrims. Wandelaars, fietsers en zelfs iemand met een ezel. Het is heel bijzonder om zo met vreemden, die een vergelijkbare tocht afleggen, samen te zijn. De grootste gemene deler is dat iedereen wel zal zien wat de dag van morgen brengt. Geen scherp omlijnde doelen, niks moeten, maar gewoon daar gaan waar je jezelf heen brengt.
We kookten en aten met een paar man samen en daarna begonnen de man met de ezel en een man uit Aix en Provence tegen elkaar op sterke verhalen te vertellen over plekken waar ze geweest waren, over rare dingen die gebeurden bij verschillende gites. Beiden waren ze al jaren onderweg, voor kortere en lange tijd en hadden vrijwel overal in Frankrijk en Spanje gezeten. Het was een erg gezellige avond.

PS. Wat ik nog vergat: bij de Sanctuaires steekt een zwaard in de rots. Volgens de overleving is dat het zwaard Durandal van ridder Roland, uit de tijd van Karel de Grote.

IMG_0597.JPG

4 gedachten over “Dag 13 rustdag in Rocamadour”

  1. wat een geweldige verslaggeving alweer Bart. Wat zie je toch veel mooie dingen en ja…. je moet het natuurlijk wel zien. Eigenlijk sinds de treeskesquiz en een fotograferende collega ben ik gaan inzien dat dat toch iets is dat in je zit, jij zelfs nog veel meer dan ik. Chapeau hoe je het dan ook nog eens kleurrijk in taal kan verwoorden. Zo reizen en genieten we met je mee!

  2. Hoi Bart
    We zijn blij weer van je te horen!
    Op de eerste plaats, fijn dat het zo goed met je gaat,
    heb ik me weer zorgen voor niks gemaakt.
    Thuis is ook alles o.k. ook dankzij je fijne kinderen en je dappere vrouw.
    Als je thuis komt, heb je een probleem,het wordt vechten wie er mag koken,er zijn talenten ontdekt.
    Groeten en het ga je goed!
    Mieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *