Nog maar een paar dagen…

Over minder dan een week stap ik op mijn fiets en rijd ik zuidwaarts. Eerder waren de voorstellingen die ik van mijn aanstaande tocht maken nogal abstract: het feit dat ik onderweg zou zijn maakte me enthousiast of de verwachting ontmoetingen en dingen die ik te zien zal krijgen. Nu is het concreet: heb ik alles en past het in mijn tas? Welke bandjes moeten er op mijn fiets? Wat gaat het weer doen?
Bovendien merk ik nu pas echt hoe hoog de werkdruk kan oplopen als je besluit om een hele maand weg te zijn.daar valt niet tegenop te plannen. Dus die paar dagen mogen van mij zo snel mogelijk voorbij zijn.

Sporen van pelgrims

Een moeizaam rondje fietsen

Afgelopen zaterdag ging ik een rondje fietsen. Een flink rondje. Het viel me zwaar: ik voelde me niet fit, mijn benen wilden eigenlijk niet en voelde alsof ik maar langzaam vooruit kwam. Maar het weer was heerlijk en mijn hoofd wilde graag ver fietsen, richting Eupen en dan misschien Aken.

Toevallig een stukje camino

Zwoegend reed ik dus van dorp naar dorp en elke keer dacht ik: zo meteen snijd ik een stuk van de route af. Maar dat deed ik niet. Ineens zag ik namelijk Limbourg en Clermont op de borden staan. Limbourg en Clermont? Die liggen ook op de route die ik wil gaan rijden naar Santiago. Nieuwsgierig reed ik er heen, eerst naar Limbourg en toen naar Clermont, in omgekeerde richting dus dan mijn geplande route. Limbourg was een leuk plaatsje, Clermont vond ik fantastisch.

Stadhuis Clermont met rechts de gevelsteen van Jacobus de Meerdere
Stadhuis Clermont met rechts de gevelsteen van Jacobus de Meerdere (bron: reizendichtbijhuis.files.wordpress.com)

Een pelgrimsdorpje

Ik nam plaats op een half verrot bankje naast de petanque-baan en keek wat om me heen. En langzaam drong het tot me door: overal in het dorpje waren verwijzingen te zien aan de Jacobspelgrimage. Een kerk, een gevelsteen van de apostel Jacobus, een windvaan in de vorm van een pelgrim, een afbeelding van een schelp …

Zoals ik daar zat, met de zon op mijn gezicht, kon ik bijna niet wachten tot mijn vertrek op 20 augustus.

Wil je werk? Nee dank u!

Een nieuwe opdracht?

Een bijzondere ervaring deze week. Ik werk als zogenaamde zzp-er (waarom heet dat eigenlijk niet meer freelancer of zoiets?). Dan ben je meestal gewend om elk opdrachtverzoek gretig aan te nemen, mits het een beetje een leuke opdracht is. Nu werd ik gebeld voor een mogelijke opdracht – een leuke opdracht – die vermoedelijk begint op 1 september.

Nee verkopen

1 september! Waar ben ik op dat moment? Ik zou het niet weten. Naar schatting heb ik dan inmiddels tussen de 900 en 1200 km fietsen achter de rug, dus bevind ik me een aardig eind richting Pyreneeën.

Kortom, ik moest een “nee” verkopen aan één van mijn beste opdrachtgevers. Het is nu dus echt begonnen.

Ik ben er klaar voor

Het hoofd voorbereid

Sinds ik enkele maanden geleden besloot om op weg te gaan naar Santiago de Compostela, is er van alles gaan bewegen in mijn hoofd. Om eerlijk te zijn: die aanstaande tocht is mijn referentie geworden. Bij vrijwel alles wat ik doe of moet doen schiet het door mij heen dat ik eind augustus onderweg ben. Dat werpt een ander licht op het hier en nu, dat maakt veel relatief.

Het lichaam getraind

Ik fiets altijd al regelmatig, of ik ga een uurtje spinnen, maar nu is mijn intentie van het fietsen veranderd. Geen hartslagmeter of kilometerteller meer, gewoon lekker fietsen en om me heen kijken. Afstanden afleggen, voelen hoe mijn lijf het doorstaat. Honderden – bijna duizenden – kilometers legde ik zo af in de voorbije maanden. Heuvel op heuvel af, met bagage of zonder. Ik moet zeggen, het gaat me steeds gemakkelijker af. Over een paar weken vertrekken we naar Frankrijk, dan zal ik waarschijnlijk weer een paar keer de Mont Ventoux opfietsen. Maar dit keer voelt dat niet als een te leveren prestatie, nee, eerder als voorbereiding.

Het materiaal bijna compleet

In de afgelopen maanden ben ik ook beetje bij beetje het materiaal gaan verzamelen dat ik nodig zal hebben. Ik zocht uit wat ik al in huis heb, zoals een slaapzak, regenjas en fietskleren. Ik kocht een Extrawheel, routekaarten en boekjes, een slaapmatje en kookgerei. Vorige week arriveerden mijn rainlegs en een eenpersoons tentje. En, als toefje op de taart kreeg ik van mijn dochter een ass-saver voor vaderdag. Nu nog een stuurtas en ik heb alles bijeen.

Ass-saver
Ass-saver